Privacy

Stel je voor, er woont bij jou in de buurt iemand die je niet zo goed kent. Je stapt op hem af en zegt “ ik wil wel eens weten wat jouw inkomen is geweest in de afgelopen 2 jaren, hoeveel vermogen je hebt, hoeveel je in 2001 voor jouw huis hebt betaald en voor welke prijs je het nu verkocht hebt”. Wat denk je dat die persoon zegt? Volgens mij krijg je een antwoord dat het meest in buurt ligt van “wat gaat jou dat aan, bemoei je met je eigen zaken!!”. En terecht, denken wij dan. Stel je voor, wat een brutaliteit!

Maar nu woon je in Zweden. Ik heb zelf niet meegemaakt dat iemand dat zo rechtstreeks aan een ander vroeg (wel over gehoord), maar al die informatie kun je in Zweden gewoon opvragen en vinden van iederéén die er woont. Of je die persoon nu kent of niet.
Hè? hoor ik je zeggen, hoe kan dat nou? Mijn antwoord: Heel simpel. Deze informatie is in Zweden namelijk openbaar. Dat is geregeld bij wet. Dus met de instemming van het volk, aangezien Zweden een democratisch land is met een volksvertegenwoordiging.

Er zijn verschillende mogelijkheden om die informatie te verkrijgen. Je kunt bijvoorbeeld naar de belastingdienst gaan en opvragen wat iemands inkomen is geweest. Jaarlijks krijgen ook veel Zweden per post een brief van één of andere organisatie waarbij je boekjes kunt bestellen(tegen betaling) van jouw gemeente, provincie of van het hele land met de inkomengegevens van iedereen die meer dan zo’n € 12.500,-- per jaar verdient. Én je kunt jaarlijks in je plaatselijke/regionale krant lezen wie tot bijvoorbeeld de top 100 horen in jouw gemeente qua inkomen. Met foto en al. En verder kun je op internet zoeken: je typt iemands naam en woonplaats in en dan komt er wel één of ander bedrijf tevoorschijn (bijv. extrakoll.se) bij wie je per sms via een code iemands inkomen kunt opvragen. En er staat dan héél uitnodigend bij: Kolla vad jag tjänar, skicka ett sms. (Kijk wat ik verdien, stuur een sms.). Dat kan nu dan over het jaar 2008 (kost je €1,-) of over 2008 en 2007 plus wat die persoon zijn vermogen is(kost je €2,50). En niemand, ook niet de persoon over wie je informatie opvraagt, wordt er over geïnformeerd. Voila, zo simpel.
En de informatie over wat iemand voor een huis heeft betaald en wat hij er bij verkoop voor krijgt? Die eerste informatie kun je bij de verkopende makelaar krijgen, d.w.z. als iemand binnen zes jaar zijn huis weer verkoopt. De makelaar kan de aankoopprijs van het huis nl. verkrijgen bij “lantmäteriet” (de landmeetkunde). Het wordt dan vermeld bij de informatie over het te verkopen huis. Als het langer dan zes jaar geleden is, zou je de informatie ook nog op internet kunnen zoeken en/of bij de plaatselijke/regionale krant. Het is nl. gewoonte dat de “eigenaarwisseling” van huizen in de krant gepubliceerd wordt met informatie over wie het huis verkocht heeft, wie het gekocht heeft en voor welke prijs, of dat het geërfd is(wie laat het na en wie heeft het gekregen). Met voor- en achternaam. Heb je een huis te koop zien staan, bijv. op Hemnet.se of bij een Zweedse makelaar en je bent wel benieuwd wat het heeft opgebracht: kijk in de krant (of op internet) en je bent op de hoogte.

Ik heb, toen ik nog in Zweden woonde, een keer een email aan Skatteverket (belastingdienst) gestuurd met de mededeling dat ik niet wilde dat mijn inkomen openbaar was voor iedereen. Toen kreeg ik als antwoord: sorry, is geregeld bij wet. Ik heb er ook wel met verschillende Zweden over gesproken. Ze kijken je dan aan alsof ze het in Keulen horen donderen: zij vinden dat heel gewoon, ze zijn er mee opgegroeid, ze hebben er nog nooit over nagedacht. Je kunt natuurlijk wel allerlei scenario’s bedenken wie van deze informatie misbruik zouden kunnen maken. Criminelen bijvoorbeeld.

Toch vraag ik mij af: wat is nou het nut, het doel van het openbaar maken van al deze gegevens? Wie is daar nu bij gebaat? De burger die precies te weten kan komen wat iedereen in zijn omgeving verdient en als vermogen heeft? De verkoper van een huis? De koper van een huis? Is dit geboren uit het socialisme in Zweden? Heeft het te maken met sociale controle of het idee dat alle Zweden gelijk zijn?
Ik schreef het al eens eerder….. als er één land is waar ik de klassenstrijd heb gezien en nog steeds zie, dan is het Zweden. Deze "openheid" bevordert in ieder geval niet het dichten van die kloof.
En hoe zit het dan met je privacy, de bescherming van je persoonlijke gegevens? De Nederlandse overheid heeft nu een spotje op tv dat je je persoonlijke informatie niet te grabbel moet gooien op internet. Woon je in Zweden, dan kun je nog zo voorzichtig zijn, iedereen kan altijd wat over je vinden. In ieder geval over je inkomen, je vermogen en wat je voor een huis hebt betaald, gekregen en je eventuele winst. Ik blijf het met mijn Nederlandse achtergrond een onplezierig idee vinden.

Hieronder vind je de link naar het spotje van Postbus 51, over cybercrime, op youtube:
http://www.youtube.com/watch?v=GU7ho1E7yPI

Veilig internetten heb je in Zweden dus NIET helemaal zelf in de hand!!

Groeten/hälsningar
Marjon

Boeken en Zweden

Dat een Zweed weer eens erg bekend zou worden in Nederland is natuurlijk niet iets nieuws. Maar deze Zweed is een hype aan het worden, niet alleen in Nederland, maar internationaal. Ik heb het dan natuurlijk over Stieg Larsson, de schrijver van de thrillerreeks Millennium. Het lijkt wel of iedereen zijn boeken verslindt. Jammer dat hij het zelf allemaal niet meer kan meemaken, hij overleed vóór de publicatie van zijn boeken.
Het eerste boek in de reeks is inmiddels al (in Zweden en in het Zweeds) verfilmd en net in de Nederlandse bioscopen in première gegaan: "Mannen die vrouwen haten" ( Män som hatar kvinnor). Eigenlijk vind ik dat ik de reeks ook moet lezen, maar dan natuurlijk in het Zweeds. Het tweede deel heet "de vrouw die met vuur speelde" (Flickan som lekte med elden) en deel drie heeft als titel "gerechtigheid" (luftslottet som sprängdes). De film ga ik uiteraard ook zien. Daarbij heb ik de afspraak met een Zweedse vriend dat als ik de film gezien heb, ik zal laten weten wat ik er van vond.


Er zijn natuurlijk nog andere juweeltjes van boeken. Op dit moment lees ik een mooie, in het Zweeds vertaalde roman van de Noorse schrijfster Margaret Skjelbred, een familiedrama dat zich afspeelt in de Noorse provincie Vestfold, "Lärkhjärtan". Het is deel 1 van een trilogie, maar helaas... de andere twee boeken, "Vilse" en "Älvalek", heb ik niet.
Met deze 2 boeken erbij kom ik inmiddels dus al op 5 boeken die ik zou willen hebben. De regelmatige lezer van dit weblog heeft vast al eerder gezien dat ik nog meer op mijn verlanglijstje heb staan (maart 2009, "Allemaal interessante Zweedse boeken"). Ik vrees dat een bestelling via internet een duur grapje gaat worden bij een totaal van zo'n 15 à 20 boeken.

Een andere mogelijkheid is de boeken persoonlijk op te gaan halen in Zweden. Dan worden het meerdere vliegen in één klap: eindelijk weer eens naar Zweden, vrienden en plekken met herinneringen bezoeken, vakantie houden én de gewenste boeken in Zweden kopen.
Dat is natuurlijk veel duurder dan een bestelling via internet, maar ook veel leuker!!

Hoe ik het moet organiseren is een andere vraag: aangezien ik nog steeds geen auto kan rijden door mijn duizeligheid en evenwichtstoornissen en het de vraag is of ik dat ooit weer kan, zal ik óf samen met iemand in de auto die kant opmoeten, óf met het vliegtuig. Die laatste optie is niet echt fantastisch, want dan zit je weer met het gewicht van je bagage! Voorlopig zal het er niet van komen, maar ik ben natuurlijk al wel plannen aan het maken. En wat in het vat zit, verzuurt niet!!

Groetjes/Hälsningar

Marjon

Vrienden

Voordat ik naar Zweden verhuisde, had ik vrienden die bijna allemaal zeiden dat ze zeker eens bij mij in Zweden langs zouden komen. Er waren ook vrienden die niet langs zouden komen, maar met wie ik natuurlijk wel contact zou houden.
De realiteit is altijd anders. Van sommige vrienden heb ik nooit meer iets gehoord: ik belde in het begin wel naar hen, maar zij nooit naar mij. Bij anderen verwatert het contact. Met mensen van wie je niet veel verwacht, bleef al die jaren het contact bestaan. Een deel van de mensen die langs zouden komen, wisten blijkbaar opeens de weg niet te vinden terwijl ze vóór mijn vertrek regelmatig over de vloer kwamen.Voor die mensen is het blijkbaar toch "uit het oog, uit het hart". Ja, zo gaat dat!

Gelukkig maak je in je nieuwe land weer nieuwe vrienden. Het duurde eventjes, want de Zweden zijn niet altijd zo makkelijk toegankelijk. Maar als ik kijk met wie ik nog steeds vrienden ben, dan zijn het toch wel vaak mensen met wie je een bepaalde verbondenheid voelt: Europeanen die ook naar Zweden geëmigreerd waren en tegen soortgelijke dingen aanliepen. Én Zweden die wat verder kijken dan hun neus lang is, die niet zo bekrompen denken. Dat kom je natuurlijk overal tegen. Waar ik nu woon zijn ook mensen voor wie de wereld niet zo groot is.

Gelukkig hebben we internet. Door mijn eigen blog en de blogs van anderen heb ik mensen leren kennen die ik anders nooit had leren kennen. Door Facebook heb ik nieuwe mensen over de hele wereld leren kennen. Én oude vrienden en kennissen in Zweden terug gevonden, met wie ik na terugkomst in Nederland geen contact meer had.
Maar ook hier geldt: in sommige mensen raak je hevig teleurgesteld, met anderen bouw je een leuk contact op. Het is wat dat betreft net als in het "echte" leven! Met én door dit "schriftelijke" contact kun je lang de schijn ophouden. Je kunt het vergelijken met de "penvrienden" die je vroeger had: dikke handgeschreven brieven met mooie verhalen en af en toe een fotootje erbij. En als je ze dan in het "echt" ziet valt het na een poosje óf mee óf tegen.

Maar goed: vrienden zijn belangrijk. Mijn voorkeur gaat uiteindelijk toch uit naar persoonlijk contact, omdat je dan de lichaamstaal, de stem, de gezichtsuitdrukkingen erbij hebt. Sommige mensen wil ik daarom toch wel héél graag over niet al te lange tijd (weer) in het echt zien!

Ik zie wel wat de nabije toekomst brengt!

Groetjes/hälsningar
Marjon

Wilde bloemen !

Vandaag had ik een hondloze dag, dus ik had het rijk alleen. Ik had goed geslapen en aan het begin van de middag kreeg ik opeens het idee om een bos wilde bloemen te plukken! Het is zo vreselijk lang geleden dat ik dat gedaan heb!

In Zweden vond ik het voorjaar altijd zo heerlijk om zijn bloemenpracht en dat alles weer groen werd. Aan het grindweggetje groeiden de meest fantastische wilde bloemen in allerlei kleuren en tinten: roze, wit, geel, blauw, paars, noem maar op. Het fluitenkruid, de koekoeksbloemen, alles groeide er fantastisch. Het begin van het voorjaar is echt een explosie: het ene moment is het nog grijs en grauw en het andere moment staat alles in bloei. Ik wil echt iedereen aanraden om in het voorjaar(d.w.z. eind mei/begin juni) Midden-Zweden te bezoeken: het is dan nog niet zo warm en alles staat in bloei.

Ik ben altijd iemand geweest die van wilde bloemen houdt. Ik heb in een ver verleden heel veel bloemen gefotografeerd en wist ook meestal wel hun namen. Ik heb zelfs een keer een dia-voorstelling(!!) van mijn bloemencollectie gegeven voor een fotoclub (ergens eind jaren tachtig/begin jaren negentig).
In Zweden zag ik de meeste mensen in het voorjaar bloemen plukken. Voorjaar is nu eenmaal bloemenpracht en daar moet je van genieten. Bij mij in het dorp waren de verschillende buurvrouwen daar ook erg ijverig in. Kwam je bij hen in huis, dan stond er wel ergens een bos wilde bloemen.
Eén keer plukte ik in mijn enthousiasme een prachtige bos bloemen en schikte die mooi in een vaas, die natuurlijk op de keukentafel werd gezet. Maar helaas…. mijn  toenmalige huisgenoot was daar niet bepaald blij mee. Wilde bloemen kunnen nl. insecten, spinnetjes e.d. hebben en o.a. fluitenkruid rook niet lekker. Nou wist ik dat wel,  maar ik kon de verleiding op dat moment niet weerstaan. Dus die bos heb ik weg gehaald. Zo jammer vond ik dat. Daarna heb ik nooit meer wilde bloemen geplukt. Want ja….wat moet je met een bos bloemen als je hem niet in een vaas in huis kunt zetten?

Maar nu hoef ik daar geen rekening meer mee te houden. Ik kan weer wilde bloemen plukken!
Ik vanmiddag op pad en tot mijn verbazing kon ik verder lopen dan ik had gedacht. Goede nachtrust werkt dus positief. De bos is wat minder groot geworden dan ik eigenlijk wilde, want voor een aantal bloemen moest ik zulke halsbrekende toeren uithalen, dat ik dat maar achterwege liet. Er stonden nl. diverse prachtige schermbloemigen aan de rand van de sloot, maar de slootkant was zo steil dat ik bang was mijn evenwicht te verliezen en in het water te glijden. Dat ging mij ondanks mijn enthousiasme toch wel even te ver.

Er staat nu een leuk bosje bloemen op mijn salontafel en de floraboeken heb ik maar weer tevoorschijn gehaald. Mijn passie is ontwaakt uit de winterslaap en kan weer opbloeien!

Groetjes/Hälsningar

Marjon

Thuiszorg in Zweden

Foto: 7 dagen pillendoos

Ik ben al weer 14 weken ziek thuis. Mijn neuroloog heeft mij laten weten dat ik waarschijnlijk MS heb. Ik wacht nu met spanning op de uitslag van de ruggenmergpunctie, die uitsluitsel moet geven of het al dan niet MS is.
Daar wordt een mens natuurlijk niet echt blij van. Nu heb ik wat betreft MS alleen maar slechte voorbeelden gehad: mijn moeder had MS en overleed na 20 jaar op 65-jarige leeftijd na een heel naar verloop van de ziekte, in Zweden ben ik persoonlijk assistent geweest bij twee 50+ vrouwen met MS, die er ook erg aan toe waren.
Ik moet daar deze dagen wel aan terug denken.
De eerste mevrouw, mevrouw V, was ongeveer 60 jaar en volledig verlamd. Ze kon alleen nog haar hoofd en een klein beetje haar armen en handen bewegen en zeer moeilijk praten. Ze had dus volledige verzorging nodig. Wat ik heel raar vond was dat zij van ’s avonds 21:00 uur tot ’s ochtends 07:00 uur alleen in huis was. Wij hadden haar dan al in bed gelegd en ze kreeg een alarm aan een koord om haar hals, zodat ze bij problemen kon drukken. Maar wat als er brand zou uitbreken of als er bij haar werd ingebroken? Ze kon niks, lag daar maar. Echt doodeng en onverantwoord vond ik het!
De andere mevrouw, de ongeveer 50-jarige mevrouw C, die in een andere gemeente woonde en hulp kreeg via een onafhankelijke organisatie (dus geen thuiszorg via de gemeente zoals bij mevrouw V), kon zichzelf nog vervoeren in haar elektrische rolstoel, haar aangepaste auto en kon ook nog wel zelf wat koken, brood smeren e.d. Zij kreeg wel 24 uur per dag hulp. Als je nachtdienst had (alleen), begon je ’s avonds om 22:00 uur tot de volgende ochtend 07:30 uur. Ze ging laat naar bed en meestal moest ze ’s nachts nog naar de wc. Dat was echt een ellende in je eentje. Ze was namelijk heel zwaar (zeker 150 kg), ook met behulp van de lift om haar uit/in bed en op/van de wc te krijgen was een enorme klus.

Voordat ik in juli 2002 bij de thuiszorg ging werken, eerst als vårdbiträde (verzorgingshulp) en later als personlig assistent (persoonlijk assistent), had ik dat werk nog nooit gedaan. Ik liep een aantal dagen mee als “leerling” en daarna moest ik het zelfstandig doen. Er werd mij niet naar referenties en om een verklaring omtrent mijn gedrag gevraagd. En dat terwijl je toch heel nauw, zelfs “intiem” met mensen omgaat (je moet ze wel van top tot teen wassen, op de wc doen en sommige mensen zijn volledig afhankelijk van je). De enige “test” die ik moest doen was…. De instructie hoe om te gaan met de “7-dagen pillendoos”. Daarvoor kreeg ik een video te zien met instructie en vervolgens moesten zowel ik als de distriktsköterska (district verpleegster) een formulier ondertekenen dat ik de instructie had gehad en begrepen!
En dat was het! Omdat ik alleen maar als oproepkracht heb gewerkt, heb ik verder ook nooit enige vorm van bijscholing gehad.
Voor het werk dat ik in Zweden heb gedaan, heb je in Nederland tenminste het diploma “helpende zorg en welzijn niveau 2” nodig en voor het werken met chronisch zieken/ouderen het diploma “verzorgende niveau 3 met uitstroomvariant Verzorgende chronisch zieken of ouderenzorg” nodig. De meeste vrouwen die ik kende in de thuiszorg, hadden geen opleiding. Was je werkloos, dan was dit een optie omdat je geen diploma nodig had. Zo heb ik diverse collega’s gehad die het werk alleen maar deden voor het geld. Er zat geen greintje respect voor onze cliënten bij. Een vriendelijk woord kwam nauwelijks over hun lippen!
Je zult maar afhankelijk zijn en door zulke mensen “geholpen” worden!

Tot de volgende keer!
Groetjes/Hälsningar
Marjon