Winkels, openingstijden en zuivelafdelingen

Vanavond keek ik naar het programma Netwerk op Nederland 2. Het onderdeel "blind date"  werd voor het eerst uitgezonden: De leiders van onze politieke partijen krijgen op een voor hen onbekende plek een afspraak met een onbekend iemand.  Alexander Pechtold van D'66 mocht de spits (of... het, allebei is goed) afbijten. Omdat ik toch wel nieuwsgierig was waar hij heen zou gaan en wat hij moest doen, bleef ik kijken. En, leuk!  hij ging naar een supermarkt in verband met het onderwerp waar al langer over gesproken wordt in Nederland: de openstelling van winkels op zondag. 

Je kunt rustig stellen dat de meningen daarover nogal verdeeld zijn bij zowel de politieke partijen,  de consumenten als de winkeliers. Ze variëren van "niet open" omdat de zondag een rustdag moet zijn tot "volledig open" en "winkeliers bepalen dat zelf". Ik vermoed dat er uiteindelijk in de Tweede Kamer besloten zal worden dat iedere gemeente hierover zelfstandig een besluit zal moeten nemen, uiteraard binnen de aangegeven kaders. Een wekelijkse openstelling van winkels op zondag zal denk ik niet te vermijden zijn.  

Het is vreemd om deze discussie te moeten meemaken als je zoals ik jaren in Zweden hebt gewoond waar de openstelling op zondag heel normaal is. In de kleinere dorpen in de buurt (nou ja, 30 km verderop!)  waren de supermarkten allemaal op zondag open. Weliswaar niet de hele dag maar toch zeker zo'n 4 uur: de één van 12.00 tot 16.00 uur, de ander van 11.00 tot 15.00 uur. In de wat grotere, verder weg liggende plaatsen waren de supermarkten vaak al om 09.00 uur  open tot 21.00 uur. Andere soorten winkels hadden wat kortere openingstijden, bijvoorbeeld van 11.00 tot 17.00 uur. Ik heb in Zweden nooit meegemaakt dat mensen zich hier op de één of andere manier aan stoorden. Maar, moet ik er eerlijk bij zeggen, daar was het al voor iedereen gewoon.  Ik weet niet wanneer en hoe ze in Zweden tot dit besluit zijn gekomen, dat zal ik nog eens navragen bij mijn Zweedse vrienden. Er staat mij echter vaag bij dat de winkels ook al op zondag open waren in het begin van de jaren negentig, maar dat weet ik niet zeker. Ik beloof dat ik er op terug zal komen.

Ik vond de openstelling op zondag wel erg makkelijk. Als je wat afgelegen woont dan rijd je niet eventjes naar een winkel 30 km verderop. Maar als je op zondag toevallig in één of ander dorp moet zijn, dan is het fijn dat je boodschappen kunt doen. Voor veel Zweden met hun 40-urige werkweek en waar beide ouders in het gezin werken, zal de openstelling op zondag ook wel een uitkomst zijn.  Of je nou in de stad of op het platteland woont.

Toen ik weer terug kwam in Nederland, was het wel wennen: Ik weet niet hoe vaak ik in het begin vergat dat er geen winkels open waren op zondag. Die omschakeling heeft wel enkele maanden geduurd!

Alexander Pechtold hielp in "Blind Date" ook nog met het vakken vullen op de zuivelafdeling. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan: de verse produkten moeten achter de oudere produkten komen, dus die moesten eerst aan de kant geschoven worden. 

En ook hier zie je een verschil met Zweden. Het maakt niet uit hoe klein de supermarkt is, maar de zuivelafdeling wordt daar bijna altijd aan de achterkant van het schap bijgevuld. Eigenlijk is het zuivelschap een grote "koelkast" die ook aan de achterkant open gemaakt kan worden(of is)  en waar genoeg ruimte is voor het personeel om de "koelkast" bij te vullen.

Behalve de link naar het programma Netwerk sluit ik ook nog een link bij van een bedrijf in Zweden dat dit soort zuivelschappen maakt en steeds verder moderniseert, zodat ook het personeel ontlast wordt. Het kan even duren voordat de pagina geladen is omdat hij opent met een filmpje in het Engels. Je kunt er echter ook voor kiezen om een nieuwer filmpje in het Zweeds te zien, want de beelden spreken voor zich!  Zo krijg je een aardig idee hoe het er aan toe gaat en wat er allemaal mogelijk is!! Misschien een idee voor Nederland!

Hier komen de linken:  

http://www.netwerk.tv/uitzending/2010-05-19/blind-date-alexander-pechtold-van-d66-wordt-gekoppeld-aan# 

http://frontmatic.se/index.php?katID=357

Dat was het voor vandaag!!

Groetjes/Hälsningar

Marjon

Privacy

Stel je voor, er woont bij jou in de buurt iemand die je niet zo goed kent. Je stapt op hem af en zegt “ ik wil wel eens weten wat jouw inkomen is geweest in de afgelopen 2 jaren, hoeveel vermogen je hebt, hoeveel je in 2001 voor jouw huis hebt betaald en voor welke prijs je het nu verkocht hebt”. Wat denk je dat die persoon zegt? Volgens mij krijg je een antwoord dat het meest in buurt ligt van “wat gaat jou dat aan, bemoei je met je eigen zaken!!”. En terecht, denken wij dan. Stel je voor, wat een brutaliteit!

Maar nu woon je in Zweden. Ik heb zelf niet meegemaakt dat iemand dat zo rechtstreeks aan een ander vroeg (wel over gehoord), maar al die informatie kun je in Zweden gewoon opvragen en vinden van iederéén die er woont. Of je die persoon nu kent of niet.
Hè? hoor ik je zeggen, hoe kan dat nou? Mijn antwoord: Heel simpel. Deze informatie is in Zweden namelijk openbaar. Dat is geregeld bij wet. Dus met de instemming van het volk, aangezien Zweden een democratisch land is met een volksvertegenwoordiging.

Er zijn verschillende mogelijkheden om die informatie te verkrijgen. Je kunt bijvoorbeeld naar de belastingdienst gaan en opvragen wat iemands inkomen is geweest. Jaarlijks krijgen ook veel Zweden per post een brief van één of andere organisatie waarbij je boekjes kunt bestellen(tegen betaling) van jouw gemeente, provincie of van het hele land met de inkomengegevens van iedereen die meer dan zo’n € 12.500,-- per jaar verdient. Én je kunt jaarlijks in je plaatselijke/regionale krant lezen wie tot bijvoorbeeld de top 100 horen in jouw gemeente qua inkomen. Met foto en al. En verder kun je op internet zoeken: je typt iemands naam en woonplaats in en dan komt er wel één of ander bedrijf tevoorschijn (bijv. extrakoll.se) bij wie je per sms via een code iemands inkomen kunt opvragen. En er staat dan héél uitnodigend bij: Kolla vad jag tjänar, skicka ett sms. (Kijk wat ik verdien, stuur een sms.). Dat kan nu dan over het jaar 2008 (kost je €1,-) of over 2008 en 2007 plus wat die persoon zijn vermogen is(kost je €2,50). En niemand, ook niet de persoon over wie je informatie opvraagt, wordt er over geïnformeerd. Voila, zo simpel.
En de informatie over wat iemand voor een huis heeft betaald en wat hij er bij verkoop voor krijgt? Die eerste informatie kun je bij de verkopende makelaar krijgen, d.w.z. als iemand binnen zes jaar zijn huis weer verkoopt. De makelaar kan de aankoopprijs van het huis nl. verkrijgen bij “lantmäteriet” (de landmeetkunde). Het wordt dan vermeld bij de informatie over het te verkopen huis. Als het langer dan zes jaar geleden is, zou je de informatie ook nog op internet kunnen zoeken en/of bij de plaatselijke/regionale krant. Het is nl. gewoonte dat de “eigenaarwisseling” van huizen in de krant gepubliceerd wordt met informatie over wie het huis verkocht heeft, wie het gekocht heeft en voor welke prijs, of dat het geërfd is(wie laat het na en wie heeft het gekregen). Met voor- en achternaam. Heb je een huis te koop zien staan, bijv. op Hemnet.se of bij een Zweedse makelaar en je bent wel benieuwd wat het heeft opgebracht: kijk in de krant (of op internet) en je bent op de hoogte.

Ik heb, toen ik nog in Zweden woonde, een keer een email aan Skatteverket (belastingdienst) gestuurd met de mededeling dat ik niet wilde dat mijn inkomen openbaar was voor iedereen. Toen kreeg ik als antwoord: sorry, is geregeld bij wet. Ik heb er ook wel met verschillende Zweden over gesproken. Ze kijken je dan aan alsof ze het in Keulen horen donderen: zij vinden dat heel gewoon, ze zijn er mee opgegroeid, ze hebben er nog nooit over nagedacht. Je kunt natuurlijk wel allerlei scenario’s bedenken wie van deze informatie misbruik zouden kunnen maken. Criminelen bijvoorbeeld.

Toch vraag ik mij af: wat is nou het nut, het doel van het openbaar maken van al deze gegevens? Wie is daar nu bij gebaat? De burger die precies te weten kan komen wat iedereen in zijn omgeving verdient en als vermogen heeft? De verkoper van een huis? De koper van een huis? Is dit geboren uit het socialisme in Zweden? Heeft het te maken met sociale controle of het idee dat alle Zweden gelijk zijn?
Ik schreef het al eens eerder….. als er één land is waar ik de klassenstrijd heb gezien en nog steeds zie, dan is het Zweden. Deze "openheid" bevordert in ieder geval niet het dichten van die kloof.
En hoe zit het dan met je privacy, de bescherming van je persoonlijke gegevens? De Nederlandse overheid heeft nu een spotje op tv dat je je persoonlijke informatie niet te grabbel moet gooien op internet. Woon je in Zweden, dan kun je nog zo voorzichtig zijn, iedereen kan altijd wat over je vinden. In ieder geval over je inkomen, je vermogen en wat je voor een huis hebt betaald, gekregen en je eventuele winst. Ik blijf het met mijn Nederlandse achtergrond een onplezierig idee vinden.

Hieronder vind je de link naar het spotje van Postbus 51, over cybercrime, op youtube:
http://www.youtube.com/watch?v=GU7ho1E7yPI

Veilig internetten heb je in Zweden dus NIET helemaal zelf in de hand!!

Groeten/hälsningar
Marjon

Allemaal interessante Zweedse boeken!

De regelmatige lezer van dit weblog weet zo langzamerhand dat mijn belangstelling voor de Zweedse samenleving nog steeds groot is. Het liefst zou ik Scandinavische talen en culturen aan de Universiteit van Groningen gaan studeren, maar helaas zal ik daar nog mee moeten wachten. Drie dagen per week naar de universiteit betekent dat ik maar 2 dagen kan werken voor het broodnodige inkomen, en dat is te weinig. Dus neem ik thuis de inhoud van allerlei boeken, voornamelijk over de Zweedse taal, tot mij. En gisteren dacht ik “ik ga eens op internet zoeken naar interessante Zweedse boeken over de Zweedse samenleving”.

Toen ik nog in Zweden woonde, keek ik veel naar programma’s als “dokument inifrån”, “faktum”, “uppdrag granskning”, “kalla fakta” e.d. Tussen 2002 en 2006 kwam er mondjesmaat informatie naar buiten over o.a. de absoluut-niet-neutrale-rol van Zweden tijdens de Tweede Wereldoorlog, het gedachtegoed “raszuivere Zweden” en het ook in de praktijk brengen hiervan dat al lang bestond vóór Hitler van zich liet spreken, de gedwongen sterilisatie van mensen die niet voldeden aan de norm “zuivere Zweed”, en over de onderdrukking van de Samen en de Finnen in Zweden. Ik weet nog heel goed dat ik diep geschokt was na deze “kleine” openbaringen. Het beeld van het humane Zweden begon aardig wat scheurtjes te vertonen!
Omdat ik er meer over wilde weten zocht ik op internet, maar vond toen helaas weinig informatie. Nou was mijn internetaansluiting niet echt ideaal te noemen en langzaam (met een 54K modem via de telefoonlijn, tja dat krijg je als je afgelegen woont!), het downloaden duurde lang, dus na een poosje heb je het wel gehad.
Maar goed, gisteravond heb ik wat rondgeneusd bij verschillende grote Zweedse boekhandels als Akademibokhandeln en Adlibris en daar kwam ik echt een aantal juweeltjes tegen! Uiteindelijk had ik een lijst van zo’n 17 boeken en toevallig(?) bijna allemaal gepubliceerd in het jaar 2006 en daarna. Voor mij is het duidelijk dat er meer openheid over deze onderwerpen komt, gelukkig maar! Want je geschiedenis verloochenen siert natuurlijk geen enkel land.

Het eerste interessante boek is geschreven door Maja Hagerman (historicus en schrijfster) en heet “Det rena landet: om konsten att uppfinna sina förfäder” (Letterlijk vertaald: Het zuivere land: over de kunst om zijn voorouders te verzinnen). In dit boek beschrijft zij hoe Zweden het eerste land ter wereld (!) werd dat in 1921 besloot dat er een rasbiologisch instituut moest komen ter verdediging van de unieke Germaanse volksstam in Zweden. De Zweden zouden nl. een ongebruikelijk zuiver Scandinavisch - Germaans ras zijn. Zij beschrijft op een kritische manier deze geschiedenis van het Germaanse gedachtegoed en hoe dit tot op heden de opvattingen van de Zweden over wie ze zijn, kenmerkt.

Het tweede interessante boek is geschreven door Kjell Sundstedt en heet “Till Gertrud: en berättelse om tvångssteriliseringar i Sverige”(Letterlijk vertaald: Aan Gertrud: een verhaal over de gedwongen sterilisaties in Zweden). Gertrud is de moeder van de schrijver die in de veertiger jaren in een werktehuis voor zwakzinnigen werd geplaatst waar mensen uiteindelijk gedwongen sterilisaties moesten ondergaan. Gertrud wist te ontkomen en kon een nieuw leven opbouwen in Stockholm, terwijl ze ondertussen voor de vrijheid van haar familie vocht. In het boek probeert de schrijver te begrijpen waarom zijn familie het stempel “zwakzinnig” kreeg en gedwongen gesteriliseerd werd. Hij probeert antwoorden te vinden op vragen als waarom de Zweden zo genegen waren om iedereen die gezien werd als afwijkend, gedwongen te steriliseren. Ook stelt hij de vraag of dit niet weer kan gebeuren.

In 2007 is er ook een film in Zweden uitgekomen over de gedwongen sterilisaties onder de naam: "den nya människan" (De nieuwe mens).

Verder heb ik nog boeken gevonden over de Samen: een paar boeken over de geschiedenis van de Samen in Scandinavië (Waaronder “Samernas historia” door o.a. Lars-Ivar Hansen; “Samernas Liv” door Rolf Kjellström; ). “Jämterna och Samerna kom först” gaat over de vraag wie er het eerst in Jämtland waren, de Samen of de Zweden in Jämtland (de Jämtlanders). Deze vraag werd actueel bij het eerste proces in 1995 over de kwestie of de Samen het recht hadden hun rendieren te laten grazen op land van de Jämtlanders.
Wie op een wat meer ontspannen wijze wil lezen over de Samen in de vorm van een roman moet het boek “Lappskatteland: en familjesaga” van Annica Wennström lezen. Het boek is trouwens ook vertaald in het Nederlands onder de titel “Het land van de Samen”. Kijk ook eens naar de boeken van Yngve Ryd met verhalen van de Samen over dagelijkse zaken.

Genoeg te lezen dus! Woon je in Zweden of ga je op vakantie naar Zweden en beheers je de Zweedse taal, dan zou ik zeker eens één van de genoemde boekhandels binnenstappen. Je kunt de boeken ook via internet bestellen vanuit Nederland bij Bokus.com maar dan betaal je op internet met visacard o.i.d.

Veel leesplezier!

Marjon

NOVA, emigratiebeurs en werkloosheid in Zweden

Toen ik afgelopen vrijdag van mijn werk thuis kwam en mijn ontvangen emails ging bekijken, zat er één tussen van het actualiteitenprogramma NOVA. Zij wilden graag contact met mij i.v.m. een te maken reportage over de emigratiebeurs en emigreren naar Zweden. Na diverse telefoontjes over en weer spraken we af dat ik zaterdag om 13.30 uur naar Zwolle zou komen mét een stapel foto's voor het interview en de opnames. Het was natuurlijk heel erg leuk en ook spannend.
Ik had na de opnames in Zwolle iedere keer van die "flashbacks" waarbij ik dan dacht: ik had het beter zus of zo kunnen zeggen. Maar ja, zo gaat dat vaak met dit soort dingen. Na een uitgebreid gesprek moet je opeens in het werkelijke interview alles kort maar krachtig zeggen.
's Avonds om 22.15 uur zat ik vol spanning en heel erg zenuwachtig op de bank in afwachting van wat zou komen! Toen het uiteindelijk om 22.30 (na de reportage over de Oostenrijker Fritzl) werd uitgezonden, viel het allemaal heel erg mee. Van de bijna 2 uur dat ze met mij bezig zijn geweest (voorgesprek, shots, het uiteindelijke interview) blijft dan opeens wel heel weinig over. Maar zoals ik al zei.... zo gaat dat. Wat ik in de uitzending zei sloot in ieder geval goed aan op de emigratiebeurs. 
N.B. februari 2011: De link naar de reportage heb ik moeten verwijderen omdat de reportage niet meer te bekijken is.



Voor die mensen die zich afvragen hoe ik aan het werkloosheidspercentage van 20% kom, volgt hier wat extra informatie.
Toen ik eind 2005 lid werd van de politieke partij "Moderaterna" stond er in het informatiepakket dat, als de werkloosheid in Zweden net zo geteld zou worden als in Nederland, de werkloosheid in Zweden zeker 23% zou zijn.
In mei 2007 is Fredrik Reinfeldt geïnterviewd door Rick Nieman op RTL-Z, waarin hij de uitspraak doet dat de werkloosheid in Zweden tussen de 17% en de 20% is en niet 4,5% zoals de officiele cijfers aangeven. Je kunt het interview met Reinfeldt (in het Engels met Nederlandse ondertiteling) via de onderstaande link zien : http://www.rtl.nl/components/financien/rtlz/miMedia/2007/week18/vr_intervieuw_fredrik_reinfeldt.avi_plain.xml

Verder heb ik nog een artikel gevonden op de site van het Zweedse "näringsliv" uit 2007/2008 en ook zij spreken over een heel veel hogere werkloosheid.

Op dit moment ligt de werkloosheid officieel op 7,3% volgens het Zweedse Bureau voor de Statistiek, de jeugdwerkloosheid is volgens ditzelfde bureau 21% en volgens het Zweedse arbeidsbureau stijgt de werkloosheid hard. Ik heb dan ook grote vraagtekens bij de uitspraken van de directeur van het Zweedse arbeidsbureau in de reportage van NOVA dat Nederlanders makkelijk een baan kunnen krijgen. Ik denk dat de werkelijke werkloosheid, ondanks de inspanningen tot nu toe van de huidige Zweedse regering, ongeveer 2 keer zo hoog ligt als het officiële gemiddelde werkloosheidscijfer.

Tot zover maar weer !!

Groetjes/hälsningar
Marjon

Parlamentet - leuke Zweedse humor

"Parlamentet" is een Zweeds comedy - programma waarin 2 teams, het rode en het blauwe, samen en tegen elkaar de politiek en de samenleving op de korrel nemen. De 2 teams wisselen per aflevering van samenstelling.
Als je dit programma kunt volgen, ben je al aardig ingeburgerd: niet alleen qua taal, maar ook wat betreft samenleving. Je kunt bijvoorbeeld duidelijk horen dat de "gastheer" uit Zuid-Zweden komt.
Ik heb er altijd van genoten, het is af en toe echt hilarisch!
Je ziet 7 stukjes uit diverse programma's, een beetje "best of".

Groetjes
Marjon

Werkloosheid en -projecten in Zweden

Toen ik in Zweden kwam wonen, had ik eigenlijk helemaal geen zin meer in een baan met veel verantwoordelijkheid zoals ik tot dan in Nederland had gehad. Een relaxte baan met minder verdienen vond ik toen helemaal niet erg. Ik kwam immers voor een rustig leven naar Zweden!
Na wat zoeken en verwoede pogingen om een sollicitatiebrief in het Zweeds te schrijven kreeg ik via het arbeidsbureau een baan aangeboden als vårdbiträde (thuishulp) op oproepbasis bij de Hemtjänsten (thuiszorg) in onze gemeente. Dat heb ik toen uiteraard aangenomen. Na een jaar in zowel onze als de aangrenzende gemeente op deze basis gewerkt te hebben, kon ik een jaarcontract krijgen als persoonlijk assistent bij een zwaar gehandicapte vrouw. Ik heb dat toen niet gedaan omdat ik ook een jaar mee kon doen aan een project voor werkloze buitenlandse, niet-scandinavische hbo'ers en academici met als doel om werk te krijgen op mijn niveau. Want ik had het toch wel zo langzamerhand gehad met het schoonmaken, douchen, konten afvegen en wassen, eten koken en voeren etc. Een beetje meer uitdaging in mijn werk had ik toch wel nodig!
Achteraf moet ik helaas zeggen: Had ik dat project maar nooit gedaan en toch die baan genomen! Halverwege het project kwam ik er nl. achter dat de mensen die hetzelfde project een jaar vóór ons hadden gedaan, geen van allen een baan hadden gekregen. Omdat ik daar vragen over stelde, werd ik de tweede helft van het project (dus een half jaar lang!!) genegeerd, mijn mentor die ook de projectleider was deed helemaal niets meer voor mij en reageerde op geen enkele email of telefoontje! Het project was uiteindelijk voor ons allemaal een flop: het heeft niemand een baan opgeleverd. Een mede-projectdeelneemster had eerst aan een ander project, het Maria-project(voor buitenlandse hoogopgeleide vrouwen), deelgenomen. In het boekje, dat naderhand geschreven was, stond dat alle vrouwen werk hadden gekregen. Maar van die deelneemster hoorde ik dat 11 van de 12 vrouwen, waaronder zij zelf, precies na een half jaar ontslagen waren! En de reden? Dat is een vraagteken, maar wij vermoedden toen dat er afspraken over gemaakt waren.
Aan de Länsstyrelse(provincie) heb ik na afloop van het project een zeer uitgebreide brief met al mijn kritiek geschreven, maar het leidde tot niets! Ik kreeg niet eens een gesprek! Al die miljoenen Zweedse kronen voor dit project, waarvan het grootste deel Europees geld was, zijn gewoon over de balk gegooid. Alleen de mensen die het project leidden zijn er financieel beter van geworden! De certificaten die wij voor de verschillende vakken kregen dekten niet allemaal de lading!
Ook in mijn werk bij de thuiszorg kwam ik nogal wat Zweedse collega’s, allemaal vrouwen, tegen die in allerlei werklozenprojecten hadden gezeten. Ik heb er nooit één positief woord over gehoord!
In 2005, toen de politiek van de sociaaldemocraten met minister-president Göran Persson mij zo langzamerhand de keel uit hing, ben ik lid geworden van de politieke partij “Moderaterna”. Om de vergelijking met een Nederlandse partij te maken: een beetje VVD maar dan met een sociaal tintje. Ze presenteren zich nu als de nieuwe arbeiderspartij. In het welkomstpakketje dat ik toen kreeg zat een artikel over de werkloosheid in Zweden: Als ze de werkloosheid zouden berekenen zoals die in Nederland berekend werd (en wordt), dan was de werkloosheid in Zweden in 2005 zelfs 23,5% !! Toevallig is er in 2005/2006 ook een Europees onderzoek naar de jeugdwerkloosheid in Europa geweest. Daarbij kwam Zweden, net als Frankrijk, uit op een jeugdwerkloosheidpercentage van 27% ! De Zweden hebben dat toen verdedigd met de bewering dat ze “net op een ander systeem waren over gegaan” ! Tja…….
Volgens de cijfers van “Arbetsförmedlingen” (Zweedse CWI) was het werkloosheidscijfer in augustus 2008 slechts 3,5%!! Het lijkt mij stug dat de werkloosheid sinds september 2006 met 20% is gedaald. Ik heb maar even een nette doch vriendelijke email aan mijn voormalige partij gestuurd met een verzoek om uitleg en daarbij gerefereerd aan mijn lidmaatschap.
Wordt vervolgd!!

Groetjes/hälsningar

Marjon

Zweedse nationalisten

Foto: SVT, Faktum (2006)


Op de één of andere manier raak ik altijd geschokt als ik iets lees of zie van de Zweedse nationalistische, vreemdelingvijandige, racistische politieke partijen “Nationaldemokraterna”en “Sverigedemokraterna”.
Gisteren was ik op Youtube filmpjes aan het zoeken om op mijn hyves en mijn blogs te plaatsen. Tot mijn grote verbazing vond ik nogal wat filmpjes(onder “Sverige” en “ Svenskarna”) van bovengenoemde partijen, die alle buitenlanders het land uit willen hebben, oftewel “Zweden voor de Zweden” . Ik heb een paar van de filmpjes bekeken en ik werd er weer helemaal beroerd van. En toevallig (?) kwam er ‘s avonds een documentaire op SVT2, “En som alla – alla som en” over Landskrona(westkust Zweden), haar buitenlanders en de Sverigedemokraterna (SD).
Waarom toch die geschoktheid?? Ik denk dat het met een aantal zaken te maken heeft. In de eerste plaats ben ik zelf buitenlander in Zweden geweest, met de aan den lijve ondervonden discriminatie op de arbeidsmarkt. Dat is ook één van de redenen dat buitenlanders hun achternaam massaal veranderen in een Zweedse achternaam. Ten tweede is de raszuivering al in Zweden vanaf 1918 in de praktijk gebracht tot in de jaren zeventig van de 20ste eeuw. Onder “raszuivering” in Zweden valt o.a. dat meisjes uit de “asociale” klassen gesteriliseerd werden om te zorgen dat er geen “rasonzuivere of rasonwaardige” Zweden bij kwamen. Ook de Samen (Sami, vroeger bekend onder de naam "Lappen") ontkwamen niet aan onderzoeken en zijn lang bestempeld geweest als een onwaardig "ras". 

In Nederland hebben wij natuurlijk ook zulke partijen, de PVV zit zelfs in het parlement (in Zweden is dit de SD nog niet gelukt). Het verontrust mij natuurlijk wel, maar hier ben ik geen buitenlander. Alhoewel….mijn "wortels" liggen ook in het Duitsland, België en Frankrijk van eeuwen geleden. In Nederland heb ik altijd het idee dat wij er bewuster mee omgaan en ook daadwerkelijk proberen iets tegen het racisme te doen en integratie te bevorderen. Toch heb ik ook wel gemerkt, sinds ik weer in Nederland woon, dat er best wel veel Nederlanders zijn die vooroordelen hebben richting buitenlanders en integratie zien als iets dat alleen moet komen van de buitenlanders en niet van de Nederlanders.
Ben ik te somber over Zweden of te optimistisch over Nederland? Laat me weten hoe je erover denkt!
Wie “En som alla – alla som en” wil zien kan de documentaire op internet bekijken(http://www.svt.se ).