Van alles en nog wat!!

Beste mensen, 

Tot mijn schrik zie ik dat ik voor het laatst op 20 december heb geschreven. Hoogste tijd dus om wat van me te laten horen. 

Het leven begint voor mij weer een klein beetje normaal te worden. Het valt me wel erg tegen dat het zo lang duurde voor ik me weer een beetje fit voelde, maar dat is normaal, hoorde ik van de artsen. Daarnaast heeft de bestraling nog steeds effect op mijn borst en ik kreeg te horen dat de steken en krampen nog wel tot een jaar na de bestraling kunnen blijven. Verder ben ik nog erg kortademig(nee, niet meer gerookt sinds 14 september 2009 !!) en met wandelen kom ik nog steeds niet op de helft van wat ik kon. Nou is het winterweer ook niet echt uitnodigend geweest, d.w.z. niet voor mij met mijn verergerde evenwichtsstoornissen. Maar...nog eventjes en dan heb ik alle controles voor de borstkanker en de MS gehad en kan ik me echt richten op de toekomst. Dan is de sneeuw hoop ik ook weg. 

Ik ben niet heel erg bezig geweest met  "Zweedse" zaken het afgelopen half jaar, maar  het volgende is mij bij gebleven:

• We hebben in januari de licentiejacht op de wolven gehad om het aantal wolven in Zweden te verminderen.  Er mochten 27 wolven doodgeschoten worden (het werden er 28) en dat gebeurde voor het grootste deel al op de eerste dag! De Zweedse roofdierenvereniging  is van mening dat de jacht op wolven geen wetenschappelijke basis heeft en strijdig is met de EU regels en wetgeving voor natuurbescherming. De natuurbeschermingsvereniging zal Zweden aangeven bij de EU-commissie hiervoor.  Omdat er dit jaar voor het eerst een licentiejacht is (in tegenstelling tot de beschermingsjacht) is er erg veel commotie over ontstaan. De discussies laaiden overal weer op, niet alleen in de regionale kranten!! Voor de duidelijkheid: ook ik ben tegen deze licentiejacht. 
• Saab is "gered" door Spyker.  Uiteraard ben ik erg blij voor de Saab medewerkers, maar ik ben toch wel benieuwd hoe het gaat uitpakken.  Ik heb Spyker-baas Victor Muller verschillende keren geïnterviewd zien worden, ik kan nou niet zeggen dat ik van hem gecharmeerd ben. Maar wat telt is wat hij uiteindelijk presteert!
• Vanaf 1 juli dit jaar zullen bepaalde ernstige niet-opgeloste misdaden(zoals o.a. moord, schending van de mensenrechten, genocide en terrorisme) niet meer na 25 jaar verjaren. Dat betekent o.a. ook dat de zaak van de nog steeds niet opgeloste moord op Olof Palme (1986) open zal blijven. Dus .... wie weet komen we ooit nog te weten wat en wie er achter deze moord zat.

Privé heb ik me uitermate goed vermaakt met de Millennium-trilogie (in het Zweeds) van Stieg Larsson en de eerste twee films (zonder Nederlandse ondertiteling). Jammer dat ik de boeken uit heb, maar ....wie weet komt ooit nog het vierde boek uit. 

Ik zal me de komende tijd weer wat meer bezighouden met de ins en outs van Zweden en ook weer eens  programma's als "Uppdrag Granskning " en   " Dokumentär " bekijken. 

Välkommen åter!!

Hälsningar

Marjon

Fijne feestdagen!!

Beste mensen,

Ik wens jullie allemaal heel fijne kerstdagen en een zeer goed en vooral gezond en gelukkig 2010!!



Binnenkort publiceer ik weer een item!

Groetjes/Hälsningar
Marjon

Stieg Larsson

Vanavond in het Nos journaal was er even aandacht voor Stieg Larsson, in Nederland vooral bekend van zijn 3 boeken en de  film " Millennium: Mannen die vrouwen haten ".  Zijn vriendin, met wie hij niet getrouwd was, vertikt het om de familie van Stieg Larsson te bellen zodat ze 20 miljoen Zweedse Kronen kan krijgen uit zijn nalatenschap.

Hier het NOS-journaal onderdeel:

Hier nog een interview met Rinke van den Brink, met wie Stieg Larsson regelmatig contact had betreffende neo-nazis en extreem rechts. Een klein kijkje in de keuken van Zweden.

de Link: http://player.nos.nl/index.php/media/play/tcmid/tcm:5-588411/

of direct het beeld:

Ik heb zelf de eerste twee boeken van "Millennium" in het Zweeds: " Män som hatar kvinnor" en "Flickan som lekte med elden". Fantastisch vind ik ze. Het lijkt mij dat, als je het land Zweden niet kent, je nogal wat mist aan "hints" in de boeken over de samenleving. Maar ondanks dat blijven ze spannend en fascinerend!!

Ik zit zelf middenin boek twee, en boek drie "Luftslottet som sprängdes"  schijnt nog weer spannender te zijn!!

Groetjes

Marjon

De eerste 7 dagen bestraling

Hallo mensen!!

Even een bericht hoe het mij tot nu toe vergaat met de bestraling. Gisteren was mijn zevende dag (van de in totaal 28). En ik begin er helaas al aardig last van te krijgen.
Vorige week maandag was mijn eerste keer. Alles werd goed uitgelegd door de laboranten, ze zijn erg aardig allemaal. Ik heb even geteld, maar in totaal krijg ik ongeveer 35 SECONDEN bestraling. Eerst van links, dan recht van boven, en dan van rechts.Met ieder een verschillende duur/intensiteit. 
Direct al de eerste dag had ik na de bestraling het gevoel alsof er wat in mijn borst gebeurde. Ik kan het niet precies omschrijven, maar het zijn soms steken en een vrijwel constant vervelend zeurderig gevoel. Af en toe ook pijn. Maar ik dacht in eerste instantie.... ik verbeeld het mij. Maar toch de volgende dag voor de zekerheid maar even gevraagd. En ja hoor, dat de bestraling zijn werk doet, nl. lichaamscellen ernstig beschadigen (de kankercellen gaan dood, de goede cellen kunnen zich uiteindelijk weer herstellen) kun je voelen. Sommige mensen merken niks, anderen weer erg veel. Ik behoor dus tot de laatste categorie.
De tweede dag van de bestraling kwam de volgende reactie erbij: ik kwam onder het apparaat vandaan en zag dat een gedeelte van mijn borst rood was. Ik schrok me dood, want in het boekje had ik gelezen dat dat pas na 2 à 3 weken komt. Een laborante vertelde mij dat sommige mensen dit al in het begin hebben maar dat het vaak na een paar dagen overgaat en dan pas weer begint na zo'n 2 weken.
Ik ben ook hier weer de uitzondering op de regel...... want dat gedeelte van mijn borst blijft rood en wordt steeds roder. Ik voel nu zelfs al tijdens de bestraling zelf dat mijn borst warm wordt. Het is het gedeelte waar de tumor gezeten heeft en dat extra bestraling krijgt. En dat is van mijn tepel naar de binnenkant en de onderkant van mijn borst. Ik heb meteen dezelfde dag nog een speciale zalf opgehaald bij de patiënten service op radiologie. Dus iedere keer na de bestraling smeer ik het direct in, want anders brandt het helemaal. Het is al behoorlijk gevoelig, en doet regelmatig ook pijn, maar het is nu nog goed te verdragen.
Sinds maandag begint ook de rest van mijn borst wat mee te kleuren en te jeuken. Ik ben hier natuurlijk helemaal niet blij mee, maar ja ik kan er weinig aan doen. Ik moet maar rekening houden met het ergste en dat is dat mijn huid helemaal kapot kan gaan, met blaren en al. Met zo'n hevige reactie al in het begin van de bestraling is dit een realistisch scenario. Want ik moet nu nog wel 20 keer heen!!

En dan natuurlijk het gereis erbij. De ene dag vertrek ik 's ochtends, de andere keer tussen de middag of later in de middag. Bijna geen dag gelijk. En iedere keer ben ik tussen de 3 uur en 3,5 uur van huis. Best vermoeiend. En niet iedere dag krijg ik dus de mogelijkheid om even een middagslaapje te doen. Ik ben daarom al wel bezig om 's avonds wat eerder naar bed te gaan. Zodat ik genoeg slaap krijg. Dat is ook ter voorbereiding op de komende weken, waarbij ik regelmatig 's ochtends al voor 08.00 uur wordt opgehaald. Dus vroeg uit de veren!!
Ik ben in ieder geval blij dat ik mijn warme eten goed geregeld heb en dat ik, sinds ik terug ben uit het ziekenhuis, huishoudelijke hulp krijg. Want ik moet er niet aan denken dat ik nu ook nog uitgebreid boodschappen zou moeten doen, koken, e.d. Ik ben iedere dag echt moe, vooral als ik net weer thuis ben uit het ziekenhuis.

Afgelopen maandag is mijn dochter met mijn kleindochter ook even in het UMCG geweest bij mijn bestraling. Dat mag, stimuleren ze zelfs, zodat familie en vrienden snappen waar je het over hebt. Behalve de bestraling hebben we ook nog even gezellig zitten kletsen en moeten lachen om mijn kleindochter, die weer erg ondernemend bezig was.

Geestelijk/emotioneel heb ik het af en toe wel moeilijk met alles. Ik schreef het pas nog aan een vriendin: ik heb het gevoel dat ik in een sneltrein zit en dat ik door móet naar het eindstation. Ik heb geen mogelijkheid om uit te stappen. Als ik dit achter de rug heb, moet ik maar terug met het boemeltreintje om de tussenstops alsnog aan te doen.
Ik merk ook dat de spanning (waar ik al vanaf  begin maart last van heb toen ik ziek werd en die alleen maar erger is geworden door alles wat er sindsdien gebeurd is) zijn tol begint te eisen. Ik zit weer helemaal vast in mijn nek en schouders en maandag ging ik bijna door mijn rug, waar ik nog behoorlijk last van heb. Een beetje spannende film op de tv, ook kinderfilms!!, zet ik er af: de spanning kan ik gewoon niet aan.
Ik probeer maar van dag tot dag te leven. Iedere dag zie ik wel weer hoe ik mij voel en wat ik kan. Ik probeer in ieder geval dagelijks een wandeling te maken,wat in het huishouden te doen, ik doe ontspanningsoefeningen en oefeningen om mijn rug en nek weer wat losser te maken. Van mij afschrijven, er met mensen over praten en een huilbui helpen ook. En de boel toch maar positief blijven zien.Gelukkig heb ik wat mensen om me heen die regelmatig informeren hoe het gaat en soms krijg ik een kaartje of aardigheidje uit volkomen onverwachte hoek, wat mij dan weer tot tranen toe ontroert.

Ondanks alles kan ik genieten van het mooie herfstweer met de nu prachtige kleuren!! Als ik mag kiezen welke route we rijden van en naar het UMCG, dan kies ik voor de mooiste: het is nu zo fijn om door Drenthe te rijden en ik geniet zo van al die kleuren. Dus ik probeer op die manier het aangename met het onaangename te combineren. En verder ben ik erg blij met de Zweedse boeken die ik uit Zweden toegestuurd heb gekregen en heb ik mezelf even een beetje verwend met iets leuks wat ik al een poosje wilde hebben. En ik ben nog steeds erg trots op mezelf dat ik inmiddels al 6,5 WEKEN van het roken af ben!! Dat hou ik toch maar mooi even vol!!


Dat was het even, lieve mensen!!
Groetjes

Marjon

De bestraling gaat beginnen!

Ik was van plan om een apart blog te maken i.v.m. de borstkanker, maar zie daar toch van af. Dus maar weer even hier een bericht.

Eindelijk..... de bestraling begint. Maandag is mijn eerste dag en 26 november is de laatste dag. Wat een eind.... vijfeneenhalve week, vijf dagen in de week met ziekenvervoer naar het UMCG (Groningen). Maar ik heb alles geregeld om het mezelf zo comfortabel en makkelijk mogelijk te maken: huishoudelijke hulp en voor iedere dag een warme maaltijd. Zodat ik niet dagelijks hoef te koken en de benodigde boodschappen moet doen.
Ik heb dat om twee redenen zo gedaan:
De eerste is dat je heel erg moe kunt worden van de bestraling zelf én de combinatie bestraling en reizen. Bij mij komt daar nog de moeheid van de MS bij. Omdat geen dag gelijk is qua tijd van bestraling (soms moet ik er heel erg vroeg zijn, dan weer laat in de middag) denk ik dat het uiteindelijk uitputtend zal zijn en zie ik mij aan het einde van de dag, vooral als ik net thuis kom na de bestraling, niet meer koken.
De tweede reden is dat ik door de MS bepaalde dingen niet meer echt goed kan doen. Na de borstoperatie heb ik ook nog eens veel meer problemen gekregen met fietsen en mijn evenwicht. Ik ging onlangs voor het eerst weer op de fiets naar de huisarts en knalde na nog geen vijf minuten bijna tegen een paaltje op. Nu is mijn limiet met fietsen zo'n 10 minuten terwijl ik vóór de operatie 25 minuten kon fietsen. Ik kan in ieder geval wel weer een half uur lopen, alhoewel mijn evenwicht me af en toe flink parten speelt. Ik kan bijvoorbeeld veel moeilijker recht vooruit kijken, ik moet veel meer naar de grond kijken. Want anders verlies ik mijn evenwicht. 

Ter voorbereiding op de bestraling had ik vorige week een uitgebreid onderzoek en een gesprek bij de radiotherapeut, die speciaal vanuit het UMCG naar het plaatselijke ziekenhuis was gekomen. En donderdags moest ik zelf naar het UMCG voor de CT-scan. Om uiteindelijk precies te laten af tekenen waar ik bestraald moet worden.

Voor iedereen die denkt: ach, nog even een bestraling en dan ben je klaar...... zo is het dus niet! 
Met de bestraling worden er cellen in je lichaam beschadigd, zowel de goede cellen als de kankercellen. De kankercellen verdwijnen er door, de goede cellen herstellen zich uiteindelijk wel weer.  Maar het heeft natuurlijk een (negatief) effect op je lichaam.
Door de bestraling heb ik allereerst een verhoogd risico op hart- en vaatziekten, omdat mijn hart, door de plek waar de tumor zat, óók wat van de bestraling mee krijgt.  Ook mijn longen pikken  een graantje mee van de bestraling. Wat ben ik blij dat ik gestopt ben met roken 5 weken geleden!! Het alternatief voor de bestraling is borstamputatie. Maar dan moet de andere borst verkleind worden, omdat ik anders teveel uit "balans" raak ( ik heb BH-cupmaat E of F, dus aardig groot). Dat betekent nog eens twee operaties met narcose. En dan is het maar de vraag wat het effect op mijn mobiliteit en evenwicht zal zijn!
Ik hoefde er niet lang over na te denken..... toch maar die bestraling.
Maar de bestraling kan behalve de hierboven genoemde effecten, ook nog een aantal andere vervelende dingen veroorzaken. In de eerste plaats droogt je huid helemaal uit en wordt dun, kwetsbaar en gevoelig. Daarom mag je je borst tijdens de bestraling niet met zeep wassen en alleen maar deppen bij het afdrogen. Als je een gevoelige huid hebt, kan die behalve rood(gepaard gaande met jeuk) en droog worden, zelfs blaren gaan vertonen die ook nog eens kapot kunnen gaan. Daarom is het ook belangrijk om een hele zachte, ademende BH zonder beugels te dragen en daarover wat wijde kleding. Dus afgelopen zaterdag ben ik naar zo'n BH op jacht geweest en uiteindelijk gelukkig geslaagd. Maar de prijs was er ook naar, ik schrok me echt dood!! Een andere reactie door de bestraling is dat je borst vocht gaat vasthouden, waardoor die pijnlijk hard kan worden. Aan dit alles is weinig te doen. Als het nodig is krijg ik een speciale crème van het ziekenhuis voor de huid.
De moeheid zal ik ook moeten ondergaan. Veel rusten en zoveel mogelijk gezond en goed blijven eten is heel erg belangrijk, zodat je de nodige vitamines en energie binnen krijgt. Je wordt wat dit betreft in het ziekenhuis goed in de gaten gehouden.  


Wat een ontzettend grote afdeling is het trouwens. Er zijn intern allerlei bestralingsafdelingen met allemaal hun eigen letter. Ik moet bijvoorbeeld iedere keer naar afdeling "Linac D" voor de bestraling, maar je hebt ook Linac A, B, C, E en ik geloof zelfs nog F. Op al die afdelingen  worden mensen de hele dag door bestraald, van 's ochtends vroeg tot 's avonds 22.00 uur. Ook op zaterdag zijn deze afdelingen open voor de mensen die 6 dagen per week bestraald moeten worden (in ieder geval die een chemokuur hebben gehad).
Ik kreeg er een soort science-fiction-achtig visioen van: dikke rijen vrouwen  met ontblote borsten met hun nummer...... Achter elkaar bestraald worden.... de volgende alstublieft.


Ik denk maar zo...... ik ben blij dat het begint. Hoe eerder ik klaar ben. En vergeleken met nog niet zolang geleden heb ik geluk: toen moest je 7 weken lang heen, nu maar 5,5 week. Ik zal proberen het positief te blijven benaderen: als ik één week gehad heb, is het niet  "nog 4,5 week" maar  "ik heb er alweer een week opzitten".


Ik hou jullie op de hoogte!


Groetjes
Marjon