Balans na 2 jaar en 3 maanden Nederland

Wat gaat de tijd nog snel!! Ik ben al weer 2 jaar en 3 maanden terug in Nederland. Daarom maar eens even een overzicht van de ervaringen van deze afgelopen 2 jaar.
Toen ik net terug was  viel ik van de ene verbazing in de andere.
Allereerst de keuze en kwaliteit van de dagelijkse boodschappen. Na 2 weken "Nederlands" goed eten was ik van mijn al maandenlange pijn door darmproblemen af!! Ik kon weer gewoon rechtop lopen, iets wat ik door de pijn al heel lang niet meer kon! Wat een verschil in kwaliteit met de winkels in Zweden waar ik regelmatig kwam! Zeker het eerste jaar in Nederland, maar nu nog steeds, geniet ik van gewoon boodschappen doen, terwijl dat vóór de emigratie een soort noodzakelijk kwaad was. Bij een bezoekje aan een grote winkel in huishoudelijke electrische artikelen en witwaren viel mij de mond open van verbazing: wat een keuze, en allemaal artikelen waar ik in Zweden nog niet van had gehoord! En al die aanbiedingen en echte koopjes, ongelooflijk! Winkelen werd bijna zoiets al een dagje uit qua beleving!
Ik schrok wel behoorlijk van de huizenprijzen. Het huis dat ik in 2002 had verkocht, bracht nu hetzelfde op, maar dan in euro's!
Daarnaast werd ik ook opeens geconfronteerd met allemaal nieuwe benamingen en begrippen: CWI, BSN, DigiD, de vele veranderingen op allerlei gebied (zorg, huursubsidie, arbeidsmarkt, etc.). Ik voelde me af en toe een buitenlander in eigen land.
De drukte in Nederland greep me echt bij de keel. Nu woonde ik eerst aan de rondweg in een vrij grote stad met heel veel verkeer en daar werd ik niet echt vrolijk van. Waar ik ook aan moest wennen was het lopen op een harde ondergrond: na 5 jaar in het bos gelopen te hebben zijn het beton en de straattegels opeens wel heel erg hard!
Wat ik erg fijn vond was de Nederlandse humor: een journaal met grapjes erin, de humor bij bijv. de Leeuw en Raymann, maar ook gewoon met andere mensen, in de winkels, op straat etc. Dat zijn momenten dat je je realiseert dat toch gemist te hebben.
Ook de informatievoorziening, en vooral over wat er in Nederland mis gaat, vond ik verhelderend. In Zweden hoor je vaak pas iets als er een speciaal programma aan gewijd wordt. Het lijkt wel een beetje op het verschijnsel in de jaren '70/'80 toen wij programma's kregen waarin zaken aan de kaak werden gesteld. Hier hoor je gewoon op het journaal dat er onderzoek is geweest naar / wantoestanden geconstateerd zijn in etc. Openheid van zaken en de rechtstreeksheid van Nederlanders leer je weer opnieuw waarderen!
Zo langzamerhand ben ik ook weer gewend aan allerlei Nederlandse woorden. Vooral in het begin had ik vaak moeite met hoe je iets in het Nederlands zei: Sommige woorden en uitdrukkingen heb je je zo eigen gemaakt in het Zweeds, dat je weer even moet omschakelen. Raar, maar waar!

Het is goed om terug te zijn in Nederland, qua gezondheid en werk zeker, maar zoals ik al eerder schreef..... Zweden blijft trekken. Ik zal wel zien wat de toekomst brengt!

Groetjes
Marjon

Als de winter komt.......

Foto: Marjon, winter '02-'03.

Als de winter komt, dan verlang ik naar Zweden!

Vrijdag begon het hier te hagelen en later te sneeuwen, en gisteren lag er op een gegeven moment zelfs een dun laagje sneeuw. Als het dan zo wit is, niet alleen op de weg, maar ook op de daken en de landerijen, dan begint er weer wat te kriebelen. De hondjes zijn dan helemaal vrolijk: in de sneeuw happen, rennen, gek doen. Zij herinneren zich vast en zeker ook de heerlijke winters in Zweden, waar ze door de sneeuw ploegden, sporen van elanden, vossen, herten etc. volgden en in de sneeuw rolden!

Vanochtend zag ik op mijn weer-gadgets dat het in Mora -13, in Ludvika -4 en in Leksand -5 was.
En daar ben ik natuurlijk vreselijk jaloers op, want een echte winter in Nederland komt nog nauwelijks voor. Daarnaast is een winter hier heel wat anders dan in Zweden. Hier vinden wij Nederlanders het met temperaturen rond het vriespunt koud door de hoge luchtvochtigheid en de wind. In Zweden zat ik bij -15 en een zonnetje koffie te drinken in de tuin! De droge lucht daar gecombineerd met weinig wind zorgt er voor dat de winters, ook bij nog lagere temperaturen, aangenaam zijn.

Ik vind de winter in Zweden één van de mooiste jaargetijden. In die periode kun je ook, afhankelijk van waar je woont, het Noorderlicht zien. Van de week vond ik een website van een Engelse vrouw, Patricia Cowern,die sinds 1998 in Porjus, in de buurt van Jokkmokk (Norbotten) woont. Dat is mij iets te noorderlijk om te wonen, maar zij kan wel zeer regelmatig genieten van de prachtige kleuren van het Noorderlicht. Haar foto's zijn fantastisch, dus neem vooral eens een kijkje: http://www.arctic-color.com/.


Ik zou in de winter wel even een reisje naar Zweden willen maken, maar dat moet nog even wachten. Misschien volgend jaar!?
Groetjes uit een bééétje winters Drenthe,
Marjon

wolves - last of the wilds

Wolvenjacht weer in opspraak

Foto: Magnus Elander, Rovdjurscentret De 5 Stora

Het is ieder jaar hetzelfde liedje..... zodra de jacht op elanden weer geopend wordt, begint het jagersgilde over de jacht op wolven. Dit jaar heeft de nationale jagersvereniging aangekondigd dat ze van mening is dat er 18 wolven in Zweden doodgeschoten moeten worden, waarvan 6 in de provincie Dalarna.
Waarom toch die "jacht" op wolven??

In de jaren dat ik in Zweden woonde, begon de discussie in ons dorp al tijdens de jaarlijkse dorpsbarbecue in juli/augustus. Hij werd in alle hevigheid gevoerd door de mannelijke bewoners in het dorp, vooral met te veel alcohol op, want de meningen waren, gelukkig, verdeeld!

Jagers hebben last van wolven, heel veel last, vinden zij! Begrijpelijk, want er wordt met jachthonden gejaagd op de elanden. En dat je dan met je jachthond in het revier van een wolf komt, tja... logisch dat die wolf dat niet wil. Dus worden er honden aangevallen en soms ook gedood. Afschuwelijk natuurlijk voor de hond, maar dat is het risico dat de jager neemt, ook voor zijn hond!! Maar jagers hebben natuurlijk meer motieven: zo zijn er jagers die vinden dat ze door de aanwezigheid van de wolf te weinig elanden kunnen schieten. Of ze hebben gewoon gruwelijk de pest aan wolven!
Nú is het argument dat het nagestreefde, toelaatbare aantal wolven overschreden is. Reken maar dat als ze geen toestemming krijgen, er weer heel wat wolven op "onverklaarbare" wijze zullen verdwijnen!

Ik kan het nooit laten om mij te mengen in de Zweedse discussies(in de Dalademokraten) op internet. En die zijn vaak heftig; het is af en toe zelfs schokkend om te lezen wat wolfhatende jagers schrijven over/aan degenen die vinden dat de wolven met rust gelaten moeten worden!
Gelukkig zijn er nog genoeg wolvenminnende jagers en "gewone" burgers. Want de wolf is een van nature schuw dier, dat nooit zomaar een mens zal aanvallen. Zie als bewijs de bijgaande foto van een ontmoeting in het wild tussen mens en wolf!

Bij mij in de buurt waren ook wolven. Fantastisch, wat een prachtdieren! Een dorpsbewoonster heeft zelfs een keer een (bijna) ontmoeting met een wolf gehad op ons bevroren meer! En ikzelf heb een wolf van zo dichtbij gehoord, dat ik snel rechtsomkeert maakte op mijn wandeling met de honden.

Kijk eens voor mooie foto's van de roofdieren, waaronder de wolf, in Zweden op: http://www.de5stora.se/. De "5" staat voor de beer(björn), de wolf(varg), de lynx(lodjur), de veelvraat(järv) én de mens(människa) !

Met vriendelijke groet,

Marjon

Met je billen bloot!?

Afgelopen week was ik bij een zgn. alternatieve genezer, waarvan de kosten betaald worden door mijn zorgverzekeraar. Omdat wij ook mijn medische geschiedenis doornamen, kwamen we o.a. op de darmproblemen die ik in Zweden heb gehad. Ik heb twee keer, vlak achter elkaar, in het ziekenhuis in Falun gelegen met een fikse darmontsteking. Na mijn ontslag uit het ziekenhuis moest ik een afspraak maken in een ander ziekenhuis voor een darmonderzoek. Die afspraak vond een maand later plaats.

In de brief die ik had gekregen stond dat ik een middel bij de apotheek moest halen(kosten: bijna 10 euro) om mijn darmen schoon te maken. 24 uur voor het onderzoek moest ik de eerste dosis innemen, en 12 uur later nog een keer.
Ik heb nog nooit zoiets smerigs gehad. 's Ochtends heeft het mij 15 minuten gekost om het glas met water + het opgeloste middel naar binnen te krijgen, waarbij ik na iedere slok bijna over mijn nek ging. 12 uur later nog een keer zo'n dosis, maar toen heb ik echt alles er weer uitgespuugd. De hele dag verder niets dan vloeibaar voedsel (vruchtendranken zonder vezels e.d. erin) en de ochtend van het onderzoek nuchter naar het ziekenhuis.

Maar goed, de volgende ochtend kwam ik na een uurtje rijden in het ziekenhuis. Ik moest mij volledig uitkleden en vervolgens een witte t-shirt, witte sokken en een grote ouderwetse, witte herenonderbroek ,allen met landsting Dalarna-opdruk!, van het ziekenhuis aantrekken. Toen ik de verpleegster verbaasd aan keek, legde zij mij uit dat ik de onderbroek achterstevoren, dus met de gulp aan de achterkant, moest aantrekken! Het was maar goed dat ze mij daarna alleen liet, want ik heb echt staan gniffelen in dat hokje.

Toen kwam het onderzoek. Op een tafel liggend werd de slang in mijn anus gedaan, door de gulp-opening! Daarom dus die achterstevoren aangetrokken heren-onderbroek, want stel je voor dat je iemands blote billen ziet!!

Achteraf heb ik er heel erg hartelijk om moeten lachen en ik heb natuurlijk ook de vergelijking met Nederland gemaakt. Want hier hoef je niet 24 uur van te voren op een sapdieet en gore middeltjes slikken om je darmen schoon te maken. Ik spreek uit eigen ervaring: Je gaat nuchter naar het ziekenhuis, krijgt een klisma en dan het darmonderzoek, met je billen bloot! Een stuk makkelijker en minder gecompliceerd, dacht ik zo!!